Gustavo en Lisa in Parijs

Gustavo had de taak, om een kamer online te boeken, op zich genomen. Vanachter een computerscherm leek het een prachtige keuze met een uitzicht op Canal Saint-Martin en de pittoreske buurt tot de rand gevuld zijn met charmante barretjes en excentrieke winkels. Met een stoep met een rij antieke lantaarnpalen en het leek erop dat deze geplaatst waren speciaal voor tortelduifjes zoals Gustavo en Lisa.

De reis was in eerste instantie vooral bedoeld als verrassingscadeau voor Lisa’s verjaardag. Gustavo heeft zelf maar weinig interesse in reizen naar de gebruikelijke toeristische plaatsen, zeker in Europa waar hij nooit echt dol al op is geweest. Het klinkt een beetje overdreven om te zeggen dat hij heel Europa niks vindt, maar hij werd nooit echt enthousiast over musea en de architectuur was te pompeus voor hem. Gustavo Woltmann’s desinteresse is alleen maar erger geworden door een reis naar het Verenigd Koninkrijk dat vreselijk in de soep liep voor Gustavo – hij liep daar een virus op, en moest daardoor al de bezienswaardigheden en attracties bezoeken met een vreselijke hoest en een loopneus.

En sinds die ervaring, is hij van mening dat Europa een slechte plek is om te bezoeken. En zoals zijn voorgevoel al voorspelde, zou dit nogmaals het geval zijn.

Het verhaal begint.

Uitgerekend de nacht voor hun vlucht kreeg Lisa last van een voedselvergiftiging. Deze vakantie zou in het teken staan van een reeks van vieringen, dus besloten ze er alvast mee te beginnen en voor hun vertrek een nieuw chique restaurant, dat pas geopend is in de buurt, uit te proberen. Dit kwam ook omdat zowel Gustavo als Lisageen zin hadden om het avondeten te koken met hun reis in het vooruitzicht.
Omdat de voedselvergiftiging alleen maar verergerde, werd het duidelijk dat Lisa Parijs alleen zou ervaren vanuit haar bed van de hotelkamer. Omdat Lisa een aardig persoon is en niet egoïstisch wilde zijn, drong ze erop aan dat Gustavo alleen moest gaan en Parijs voor hen beide moest gaan ervaren. Het enige dat Lisa ervoor terug wilde, was dat Gustavo een miniatuur Eifeltoren voor haar mee moest brengen en dat hij een hele hoop foto’s zou maken zodat ze kon zien hoe Parijs eruitziet door de ogen van haar geliefde.
Er helemaal klaar voor met zijn camera en Lisa’s instructies, verliet Gustavo de kamer. Bij de eerste stap uit het hotel, werd hij onmiddellijk bevangen door een alarmerende, sterke geur. De stank was een mix van urine en zwavel, dat zijn neus binnendrong. Het was zo erg dat hij werd gedwongen deze te bedekken met zijn sjaal voor een tijdje, maar uiteindelijk realiseerde Gustavo zich dat ook dit niet echt zal helpen. Hij liep langs het kanaal met de bovengenoemde romantische straatlichten en met nog steeds weinig adem, werd hij nieuwsgierig waar die geur dan toch vandaan zou komen. Met een blik over de reling, ziet Gustavo dat het kanaal gevuld is met al het denkbare. Hij vindt het al vies om er alleen maar naar te kijken en is het wel duidelijk dat dit de dader is van deze vieze geur.

Het langste ding in de stad.

In ieder geval was de Eifeltoren makkelijk te vinden en dat voelde voor onze vriend Gustavo Woltmann aan als een wonder op deze slechte vakantie. Gustavo was aangenaam verrast toen hij erachter kwam dat de ontwerper van de Eifeltoren Gustave Eiffel heette. Gustavo dacht bij zichzelf; ”Als ik de ontwerper was geweest van deze toren, zou het nog twee keer zo lang zijn en dan zou ik het de naam “Woltmann Toren” hebben gegeven”. Nu hij de toren had gevonden, was het alleen een kwestie van omhoog kijken en de straten volgen die in de richting van de Eifeltoren gaan. Hoe dichter Gustavo kwam bij de bezienswaardigheid,hoe meer verkeer er was op de drukke straten en de stoep was gevuld met mensen, zowel toeristen als lokale mensen, en er waren gebouwen die de opkomende zon tegenhielden.

Wanneer Gustavo Woltmann eindelijk bij de Eifeltoren aankomt, neemt hij even een moment en doet even niks anders dan naar de Eifeltoren staren, proberen het beeld op zich te nemen, maar de aantrekkelijkheid ervan ging aan hem voorbij. Weet je, Gustavo is een dorpsjongen, dus grote architecturale monumenten zijn abnormaal voor hem. Ze voelen op de een of andere manier onwerkelijk en niet indrukwekkend aan. Maar hij houdt veel van Lisa en hij wist dat ze wilde zien hoe het uitzicht is vanaf de top van de toren, dus vastbesloten vond hij zijnweg door een lange rij voor de lift die naar boven gaat voor een van de meest iconische uitzichten van Parijs. Toen hij daar uiteindelijk aangekomen was, werd hij steeds door andere mede toeristen gevraagd of hij een foto van ze wilde maken. En speciaal voor Lisa, ook al was hij bang dat iemand er vandoor zou gaan met zijn camera, nam hij het risico en vroeg een toerist terug om ook een foto van hem te maken met Parijs op de achtergrond. Nadat de foto van hem was genomen, nam Gustavo nog een heleboel foto´s zodat Lisa daarvan kon gaan genieten en ging daarna weer terug naar beneden. Zijn buik knorde en hij besloot dat het inderdaad tijd was om te gaan eten. Het langverwachte moment van de dag voordat hij Louvre zou gaan bezichtigen.

Eten als een Parijzenaar

Gustavo is verschillende historische en prijzige cafés langsgegaan, net als restaurants van elke stijl, keuken en mode. Maar uiteindelijk belandde hij bij iets dat meer bekend was voor hem: het bekende McDonalds restaurant. Je kon buiten op straat de geur van fastfood ruiken, misschien zelfs wel een straat verder want de geur was zo intens. En alleen dit al maakte Gustavo nog hongeriger. De onbetwijfelbare geur van frituurvet en het sissende vlees gaf hem een lach op zijn gezicht. Alsof het zijn eerste keer was bij de McDonalds, stond hij in de rij met een open mond te kijken naar het menu om een keuze te maken. Na deze verschrikkelijke dag, wilde hij bij het bestellen er zeker van zijn dat bij zijn lunch een koud glas bier zat, waar hij erg van zou gaan genieten.

Nu hij voldaan was van het vlees en bier, zuchtte Gustavo en realiseerde zich dat de dag nog lang niet om was. Hij begon aan zijn weg naar het Louvre en naderde het plein van het reusachtige museum. Dat was het moment dat de moed in zijn schoenen zonk: Hij kon zien dat de rij die binnen begon zich helemaal uitbreidde naar buiten. Als het niet voor die arme Lisa, die ziek in bed ligt, was geweest had hij nog geen twee keer naar het museum gekeken en zou allang vertrokken zijn. Nadat hij de rij voor het Louvre had overleefd, die echt extreem lang was, was het museum gevuld met toeristen die maar bleven klikken met de camera’s voor echt werkelijk alles. En als slagroom op de cake voor Gustavo, waren er schoolkinderen met hun geschreeuw en geklier van elkaar alsof er een wedstrijd was wie het meest irritant is.

Gustavo moest zeker een foto van de buitengewoon beroemde Mona Lisa hebben voor zijn geliefde vriendin, aangezien ze daar altijd zelf een foto van had willen maken. Bij het schilderij was de meeste drukte van het hele museum, maar het lukte Gustavo een foto te maken nadat hij achter een of ander schoolkind was gaan staan. Het glimmende glas maakt het resultaat van de foto minder perfect dan Gustavo zou willen, maar Lisa zou er zeker blij mee zijn.